Het is allemaal weer begonnen in Stanthorpe, de bedoeling was een weekje te gaan werken in de fruitplukkerij. We hebben ons aangemeld bij een uitzendbureau voor werk en ons tentje op een camping geknald. Afwachten geblazen maar op een telefoontje. Ondertussen, het was inmddels avond ondekte we onze buren, hele gezellige duitsers. En na een tijdje bleek de hele camping ongeveer duits te zijn. (duitsers zijn best handig en gezellig want die spreken helemaal beroerd engels, dus je hoeft je vooral niet te schamen voor je kromme zinnen) Maar goed erg gezellig gehad; een kampvuur gemaakt en met zn alle gaan stappen in een hele foute vage discotheek. Na die avond besloten we eigenlijk toch maar niet te gaan werken. Er is nog zoveel te zien en onze bankrekening heeft nog geen enorm dramatisch dieptepunt bereikt. Daarnaast hebben we contact gehad met Odet (een meisje van de groep waar we mee gestart zijn) En die bleek hetzelfde plan te hebben als wij; de Outback!! Dus nu hebben we afgesproken in Alice Spring om daar met zn vieren en 2 auto’s verder te gaan naar Darwin. Het hebben van een doel gaf ons weer goede moed de Duitsers vaarwel te zeggen en de auto in te stappen. Natuurlijk niet zonder eerst 15 liter water en de nodige noedels in te slaan. Je weet het tenslotte maar nooit. Het leek allemaal goed te gaan; op de eerste camping in St George kwamen we een schapenscheerder tegen. Hij vroeg of we mee wilden om te kijken hoe dat werkt. Natuurlijk wilden wij dat wel. Dus de volgende ochtend op gestaan (heeeeel vroeg; wart voor 5) en achter hem aangereden met ons mooie rooie autootje. Gezien hoe het allemaal in zn werk ging en we hebben zelf ook nog een poging gedaan. En dat is moeilijker als je denkt!! Bij die scheerders liggen die schapen zo mak als een lammetje, maar zodra ik een poging deed leek het erop dat hij het toch opeens niet zo fijn meer vond om geschoren te worden. (lees: het schaap sprong alle kanten op en wendy wist niet zo goed wat ze met het beest aan moest) Dus na deze ervaring laat ik dit klusje voortaan maar aan de ervaren mensen over…

Na dit avontuur zijn we in de (nog steeds) vroege uurtjes vol goede moed verder gegaan. Vandaag zouden we toch zeker wel Cunnamulla kunnen bereiken! Waren het niet dat de auto besloot dat hij er niet zo veel zin meer in had. Gelukkig voor ons besloot hij dit in het mini dorpje; Ballon recht voor de deur van een auto monteur. Was het namelijk een paar kilometer later gebeurd waren we toch flink de sjaak geweest. Daar is namelijk niet veel meer als rood zand en hier en daar een boompje. Maar de automonteur had tijd om even naar de auto te kijken, en wij zijn vertrokken naar het enorm grote park van Ballon. Na drie uur vervelen (ja ook schommelen gaat vervelen na 3 uur) bleek dat de dynamo kapot was. En dat ging ons wel even 380 dollartjes kosten. Fijn, heel fijn, zeker omdat we die hoeveelheid geld niet op zak hadden. Maar aan de overkant zat een postkantoortje waar we misschien wel even konden pinnen. Tsja niet dus, maar de lieve mevrouw van het postkantoor had een oplossing; haar man (de politieman van het dorpje) zou die middag het zoontje naar St George brengen voor Football training. En daar was wel een pinautomaat. We zijn haar voor eeuwig dankbaar, vooral omdat het eerdat we terug waren uit St George 6 uur s’avonds was. En dan wil je niet meer in de outback rijden zonder kangoeroe rammer. (rond 6 uur gaat het schemeren en worden de kangoeroes actief en als je er een aanrijdt zonder rammer is je auto total loss) Dus we hebben daar geslapen en gegeten, en in ruil hiervoor het zwembad schoongemaakt. Goh, dat is echt een vervelende baan in 35 graden in de Outback. En als klap op de vuurpijl wist ze ook nog wel iemand waar we terecht konden de komende dagen. Een jong stel; ze zouden ons de omgeving laten zien. Ze wonen in een afgelegen huis met een kreek waar je in kan zwemmen werd ons verteld. Nou prima dachten wij! Komen we daar aan is er niemand thuis; dus even afwachten op een auto. En we zien een vliegtuig over vliegen, goh vreemd dachten wij wat doet een vliegtuig zo afgelegen. Vervolgens vliegt het vliegtuig terug en land pal voor het huis!! Ook niet vervelend!!

En gelukkig ook hele aardige mensen, we hebben gevlogen in het vliegtuig. (helaas werd ik natuurlijk wel weer opper misselijk na 10 minuten)Onno heeft op een crossmoter gereden en ze hebben ons de omgeving laten zien. Erg mooi, veel dieren zoals struisvolgens en kangoeroes. En als tegen prestatie hebben we de landingsbaan plantvrij gemaakt….

Nou inmiddels zitten we weer op ons zelf in Chalesville en gaan vanavond sterren kijken in het cosmos center!

Haalooww mensjes van thuis, hier weer een berichtje van het (meestal) zonnige zuiden! Inmiddels zijn we in Brisbane beland nadat we eerst nog even Nimbin en Byron Bay hebben gezien. Hier volgt het verhaal in chronologische volgorde

Het start waar het de vorige keer is geeindigd; Nimbin. Wat een vage toko is dat zeg pfff. Om eerlijk te zeggen viel het hardstikke tegen, misschien hadden we er iets te veel van verwacht. Maar gelukkig bleek je er wel hash te kunnen halen…Geen wiet wat dat was er niet. Maar goed Onno voelde zich weer helemaal thuis, aan de andere kant van de wereld in een koffieshop . Nadat we even hadden rondgekeken bleek dat Nimbin uit 1 straat bestond en dat het straatbeeld voornamelijk bestond uit toeristen, hier en daar een hippie en veel drugsverslaafde. Dit hadden we snel gezien en we besloten de camping op te zoeken en de joint op te roken. Gelukkig was dat wel grappig, zeker omdat ik nou niet een enorme ervaren blower genoemd kan worden was ik zo stoned als een garnaal. Ook de camping was erg vreemd; allemaal oude hippies die volgens mij in een dikke trip zaten. Ze liepen als zombies over de camping, en toen het een beetje donker werd ondekte een van de mannen het weilandje met paarden waar de camping aan grensde. Om een lang verhaal kort te maken hij heeft 4 uur bij die paarden gezeten en ik wil niet weten wat hij met die paarden heeft gedaan. Ik ben blij dat ik geen paard was op dat moment… Op dat moment besloten we te gaan slapen en Nimbin te laten voor wat het was. En dan denk je veilig in je tent ligt, lig je half te slapen hoor je opeens iemand pal naast je tent (en geloof me dat lijkt alsof er iemand in je tent staat) zeggen; is this Vincent???? Goed dan lig je niet echt heel erg lekker meer. De volgende dag zijn we dan ook naar Byron Bay vertrokken. Naar de camping de Art Lodge; een echt backpackersoord met een goede sfeer. Helaas heeft het 2 dagen geregend en ik kan wel vertellen dat ons 70 dollar tentje daar niet op gebouwd is. En een 2 dollar zeiltje van 1 bij 1 erover heen spannen heeft ook niet echt enorm veel zin. Verder had een muis het op het brood voorzien dat in onze tent lag. Midden in de nacht wordt ik wakker met het gevoel dat er iets op mn hoofd loopt en ik maak onno wakker. Nou doe ik dat wel vaker omdat ik wel vaker wat hoor midden in de nacht en 9 van de 10 keer is het niets dus Onno zegt tegen mij ga maar lekker weer slapen niets aan de hand. Na enige weerstand ga ik weer slapen en de volgende ochtend zien we dat de muis/rat een gat in de tent heeft geknaagd en een vredesdansje op mn hoofd heeft gedaan en vervolgens zich vol heeft gegeten aan het brood… Heel fijn. Dat in combinatie met de vele regen deed ons besluiten een veiliger onderkomen te zoeken; henk en anneke! En of dat een veilige onderkomen was. Voor ons gevoel was het een 5 sterren slaap plaats inclusief eigen badkamer; prive zwembad en een heerlijk 2 persoons bed. En we vielen met de neus in de boter. We waren nog geen 2 uur bij hen aanwezig en de rescue telefoon ging; een koala in gevaar! Dus wij erop af en de koala proberen te redden. Helaas bleek dat hij erg ziek was en dat hij een spuitje moest krijgen om haar verder leiden te besparen. Toch wel heel erg triest, maar ja dat is het leven.

Verder zijn we een dag naar Brisbane geweest, een dag naar de steve Erwin Zoo waar Henk en Anneke erg veel samen mee werken en een dag naar Wet en Wild (soort kruising tussen six flags en het tikibad; geweldig ik voelde me weer tien. Nog een keer die glijbaan, nog een keer die glijbaan!)

En als klap op de vuurpijl zijn we gister mee geweest naar de Steve Erwin Zoo opvang. Een soort van dierenziekenhuis voor al het wildlife in de buurt van het ziekenhuis. Echt we hebben de ervaring van onze leven gehad. Buiten dat ik gewoon hokken van koala’s heb schoongemaakt heb ik koala’s eten gegeven, koala’s geknuffeld, een baby vogelbekdier gezien, een baby kangoeroe geaaid en last gehad van een enorme mooie papagaai. Waar je maar last van kan hebben, maar hij wilde telkens op je schouder zitten en in je oor bijten. Echt dit was een herinnering om nooit te vergeten. Henk en Anneke nogmaals onwijs bedankt!! We hebben ook een enorm leuk filmpje gemaakt, maar helaas weten we nog niet hoe we dat op de site kunnen zetten dus we moeten nog even kijken of we dat op een andere manier kunnen laten zien.

Nou tot zover weer het bericht uit Australie, wij gaan weer opzoek naar iets nieuws om te ondernemen. Waarschijnlijk zullen we nu toch echt eens een keer moeten gaan werken. Want het geld gaat best hard…

Allereerst onwijs leuk dat we telkens al die reacties krijgen!! Echt als je dan de computer aanzet dan wordt je helemaal vrolijk van al die berichten van thuis…

Inmiddels zitten we meer dan een maand in Australie, en aan de ene kant lijkt het alsof we er net zijn en aan de andere kant hebben we al best een hoop mee gemaakt en lijkt het leven in Nederland heel ver weg. De auto rijdt nog steeds heerlijk en dankzij onze rooie bak komen we overal. Zo hebben we een nachtje geslapen op een gratis camping met een meer. De plek was echt schitterend, naast een meer waar je in kon zwemmen. Het enige nadeel was dat er meters lange veranen rond lopen en als je dan snachts moet plassen durf je niet echt je auto uit. Zeker niet als er dan ook nog een medecamping bewoner je heeft verteld dat er ook nog dingo’s rondlopen; wilde honden. Maar goed ik heb het overleefd en ben niet opgegeten! De volgende dag zijn we naar een camping verhuisd die iets veiliger was. De enige wilde dieren die hier rondliepen waren kangoeroes. En vraag ook niet hoeveel. Savonds hebben we een kampvuur gemaakt, erg romantisch; goedkope wijn, beetje muziek, zee op de achtergrond en af en toe hoor je dan iets naast je grazen (je ziet bijna niks zo donker is het) en dan staat er gewoon een tevreden kangoeroe die lekker ff staat te dineren.

Afgelopen week hebben we gewoofd; 4 uur op een dag werken voor kost en inwoning bij een australische familie. Wij zijn beland bij Heather en John Cains en hun twee kinderen Talulah en Sophie. Ze wonen in de middle of Nowhere in het Bongil Bongil National park en krijgen hun stroom van zonnen collectoren en het water door regenwater op te vangen. Toch heeft het huis alle voorzieningen die een huis nodig heeft. Echt heel erg apart om te zien hoe anders en tegelijker tijd hetzelfde ze leven. We hebben 5 dagen gewerkt op hun biologische knoflook ‘plantage’. Het werk verschilde van het kleiner maken van een heuvel in de weg tot mineralen op het land gooien zodat het vruchtbaar wordt. Echt heel erg leuk vooral omdat ik in Nederland toch wel een erg stadsmens ben (ben ik achter gekomen) en je nu een hele andere manier van leven ziet. 

Vanmiddag zullen we (als het goed is) aankomen in Nimbin, een klein dorpje waar allemaal hippies wonen. En waar drugs net zo legaal schijnen te zijn als in Nederland. Dus we zullen zien!

Na het probleempje met de ruitenwisser en de storm zijn we met de auto terug gegaan naar de dealer die alles heeft gefixt. In Sydney kwamen we weer een hoop bekende tegen zodat we nog 2 avondjes in de kroeg hebben gehangen voordat we naar het Noorden zijn vertrokken. We hebben toen 4 uurtjes gereden tot we bij een camping aankwamen aan het strand in de buurt van Bateau Bay. Voor mensen die de australische kaart niet in detail uit hun hoofd weten het ligt iets onder New Castle. Op deze camping stonden voornamelijk wat oudere australische mensen. Waaronder een en of andere rare vent die ons alles over Australie wou vertellen en allerlei rare goocheltrucs had. Nou ja of het echt trucs waren blijft een beetje in het midden. Volgens mij was die vent gewoon een beetje gek want hij heeft op een gegeven moment ook gewoon een halve sigaret op gegeten :-S :-S.

Maar goed nadat we twee dagen een beetje hadden gerelaxt en de omgeving hadden verkent zijn we naar Nelson Bay vertrokken. De dolfijnen hoofstad van Australie. In de Lonely planet stond iets over een camping en aangezien we nog geen campingboek hebben gekocht besloten we maar naar die camping te rijden, in de hoop dat het wat zou zijn. Toen we er aankwamen wisten we eigenlijk gelijk dat dit een goede keuze was geweest. Het is echt de mooiste camping die ik ooit heb gezien. Echt je waant je in de jungel; in de bomen zitten koala’s, er springt een jonge tamme kangoeroe rond die met iedereen wil spelen, er zitten possums in de bomen en er staan overal palmbomen. Op twee seconden loopafstand zit je op een wit strand met een blauwe zee. (waar Onno een surfboard kon huren en weer een paar golfjes heeft gepakt) Wat wil je nog meer?? (foto’s volgen nog) Ook kwa voorzieningen is het super want we kunnen alles spullen koelen in koelkasten en er zijn heel veel bbq’s. En natuurlijk zijn wij niet de enige die het een mooie camping vinden, dus komen we veel andere nationaliteiten tegen. Zo hebben we gebbqed met zweden en een heel erg grappige engelsman.

Gister hebben we gesandboard, echt heel leuk. Je gaat dan met een jeep de zandwoestijn in en dan op een board de berg af. Echt je gaat als een idioot en voor je het weet lig je onder aan de berg helemaal onder het zand.. Super lachen. Het enige nadeel is dat je de hele berg ook weer op moet lopen, maar goed op die manier gaan de bbq kilo’s er weer af!

Morgen gaan we dolfijnen kijken op een zeilboot. En daarna verder rijden naar een national park waar we kunnen kajaken en weer wat andere dingen bekijken! We zien wel weer!