Na dit avontuur zijn we in de (nog steeds) vroege uurtjes vol goede moed verder gegaan. Vandaag zouden we toch zeker wel Cunnamulla kunnen bereiken! Waren het niet dat de auto besloot dat hij er niet zo veel zin meer in had. Gelukkig voor ons besloot hij dit in het mini dorpje; Ballon recht voor de deur van een auto monteur. Was het namelijk een paar kilometer later gebeurd waren we toch flink de sjaak geweest. Daar is namelijk niet veel meer als rood zand en hier en daar een boompje. Maar de automonteur had tijd om even naar de auto te kijken, en wij zijn vertrokken naar het enorm grote park van Ballon. Na drie uur vervelen (ja ook schommelen gaat vervelen na 3 uur) bleek dat de dynamo kapot was. En dat ging ons wel even 380 dollartjes kosten. Fijn, heel fijn, zeker omdat we die hoeveelheid geld niet op zak hadden. Maar aan de overkant zat een postkantoortje waar we misschien wel even konden pinnen. Tsja niet dus, maar de lieve mevrouw van het postkantoor had een oplossing; haar man (de politieman van het dorpje) zou die middag het zoontje naar St George brengen voor Football training. En daar was wel een pinautomaat. We zijn haar voor eeuwig dankbaar, vooral omdat het eerdat we terug waren uit St George 6 uur s’avonds was. En dan wil je niet meer in de outback rijden zonder kangoeroe rammer. (rond 6 uur gaat het schemeren en worden de kangoeroes actief en als je er een aanrijdt zonder rammer is je auto total loss) Dus we hebben daar geslapen en gegeten, en in ruil hiervoor het zwembad schoongemaakt. Goh, dat is echt een vervelende baan in 35 graden in de Outback. En als klap op de vuurpijl wist ze ook nog wel iemand waar we terecht konden de komende dagen. Een jong stel; ze zouden ons de omgeving laten zien. Ze wonen in een afgelegen huis met een kreek waar je in kan zwemmen werd ons verteld. Nou prima dachten wij! Komen we daar aan is er niemand thuis; dus even afwachten op een auto. En we zien een vliegtuig over vliegen, goh vreemd dachten wij wat doet een vliegtuig zo afgelegen. Vervolgens vliegt het vliegtuig terug en land pal voor het huis!! Ook niet vervelend!!

En gelukkig ook hele aardige mensen, we hebben gevlogen in het vliegtuig. (helaas werd ik natuurlijk wel weer opper misselijk na 10 minuten)Onno heeft op een crossmoter gereden en ze hebben ons de omgeving laten zien. Erg mooi, veel dieren zoals struisvolgens en kangoeroes. En als tegen prestatie hebben we de landingsbaan plantvrij gemaakt….

Nou inmiddels zitten we weer op ons zelf in Chalesville en gaan vanavond sterren kijken in het cosmos center!

Het start waar het de vorige keer is geeindigd; Nimbin. Wat een vage toko is dat zeg pfff. Om eerlijk te zeggen viel het hardstikke tegen, misschien hadden we er iets te veel van verwacht. Maar gelukkig bleek je er wel hash te kunnen halen…Geen wiet wat dat was er niet. Maar goed Onno voelde zich weer helemaal thuis, aan de andere kant van de wereld in een koffieshop . Nadat we even hadden rondgekeken bleek dat Nimbin uit 1 straat bestond en dat het straatbeeld voornamelijk bestond uit toeristen, hier en daar een hippie en veel drugsverslaafde. Dit hadden we snel gezien en we besloten de camping op te zoeken en de joint op te roken. Gelukkig was dat wel grappig, zeker omdat ik nou niet een enorme ervaren blower genoemd kan worden was ik zo stoned als een garnaal. Ook de camping was erg vreemd; allemaal oude hippies die volgens mij in een dikke trip zaten. Ze liepen als zombies over de camping, en toen het een beetje donker werd ondekte een van de mannen het weilandje met paarden waar de camping aan grensde. Om een lang verhaal kort te maken hij heeft 4 uur bij die paarden gezeten en ik wil niet weten wat hij met die paarden heeft gedaan. Ik ben blij dat ik geen paard was op dat moment… Op dat moment besloten we te gaan slapen en Nimbin te laten voor wat het was. En dan denk je veilig in je tent ligt, lig je half te slapen hoor je opeens iemand pal naast je tent (en geloof me dat lijkt alsof er iemand in je tent staat) zeggen; is this Vincent???? Goed dan lig je niet echt heel erg lekker meer. De volgende dag zijn we dan ook naar Byron Bay vertrokken. Naar de camping de Art Lodge; een echt backpackersoord met een goede sfeer. Helaas heeft het 2 dagen geregend en ik kan wel vertellen dat ons 70 dollar tentje daar niet op gebouwd is. En een 2 dollar zeiltje van 1 bij 1 erover heen spannen heeft ook niet echt enorm veel zin. Verder had een muis het op het brood voorzien dat in onze tent lag. Midden in de nacht wordt ik wakker met het gevoel dat er iets op mn hoofd loopt en ik maak onno wakker. Nou doe ik dat wel vaker omdat ik wel vaker wat hoor midden in de nacht en 9 van de 10 keer is het niets dus Onno zegt tegen mij ga maar lekker weer slapen niets aan de hand. Na enige weerstand ga ik weer slapen en de volgende ochtend zien we dat de muis/rat een gat in de tent heeft geknaagd en een vredesdansje op mn hoofd heeft gedaan en vervolgens zich vol heeft gegeten aan het brood… Heel fijn. Dat in combinatie met de vele regen deed ons besluiten een veiliger onderkomen te zoeken; henk en anneke! En of dat een veilige onderkomen was. Voor ons gevoel was het een 5 sterren slaap plaats inclusief eigen badkamer; prive zwembad en een heerlijk 2 persoons bed. En we vielen met de neus in de boter. We waren nog geen 2 uur bij hen aanwezig en de rescue telefoon ging; een koala in gevaar! Dus wij erop af en de koala proberen te redden. Helaas bleek dat hij erg ziek was en dat hij een spuitje moest krijgen om haar verder leiden te besparen. Toch wel heel erg triest, maar ja dat is het leven.

Verder zijn we een dag naar Brisbane geweest, een dag naar de steve Erwin Zoo waar Henk en Anneke erg veel samen mee werken en een dag naar Wet en Wild (soort kruising tussen six flags en het tikibad; geweldig ik voelde me weer tien. Nog een keer die glijbaan, nog een keer die glijbaan!)

En als klap op de vuurpijl zijn we gister mee geweest naar de Steve Erwin Zoo opvang. Een soort van dierenziekenhuis voor al het wildlife in de buurt van het ziekenhuis. Echt we hebben de ervaring van onze leven gehad. Buiten dat ik gewoon hokken van koala’s heb schoongemaakt heb ik koala’s eten gegeven, koala’s geknuffeld, een baby vogelbekdier gezien, een baby kangoeroe geaaid en last gehad van een enorme mooie papagaai. Waar je maar last van kan hebben, maar hij wilde telkens op je schouder zitten en in je oor bijten. Echt dit was een herinnering om nooit te vergeten. Henk en Anneke nogmaals onwijs bedankt!! We hebben ook een enorm leuk filmpje gemaakt, maar helaas weten we nog niet hoe we dat op de site kunnen zetten dus we moeten nog even kijken of we dat op een andere manier kunnen laten zien.

Nou tot zover weer het bericht uit Australie, wij gaan weer opzoek naar iets nieuws om te ondernemen. Waarschijnlijk zullen we nu toch echt eens een keer moeten gaan werken. Want het geld gaat best hard…

Inmiddels zitten we meer dan een maand in Australie, en aan de ene kant lijkt het alsof we er net zijn en aan de andere kant hebben we al best een hoop mee gemaakt en lijkt het leven in Nederland heel ver weg. De auto rijdt nog steeds heerlijk en dankzij onze rooie bak komen we overal. Zo hebben we een nachtje geslapen op een gratis camping met een meer. De plek was echt schitterend, naast een meer waar je in kon zwemmen. Het enige nadeel was dat er meters lange veranen rond lopen en als je dan snachts moet plassen durf je niet echt je auto uit. Zeker niet als er dan ook nog een medecamping bewoner je heeft verteld dat er ook nog dingo’s rondlopen; wilde honden. Maar goed ik heb het overleefd en ben niet opgegeten! De volgende dag zijn we naar een camping verhuisd die iets veiliger was. De enige wilde dieren die hier rondliepen waren kangoeroes. En vraag ook niet hoeveel. Savonds hebben we een kampvuur gemaakt, erg romantisch; goedkope wijn, beetje muziek, zee op de achtergrond en af en toe hoor je dan iets naast je grazen (je ziet bijna niks zo donker is het) en dan staat er gewoon een tevreden kangoeroe die lekker ff staat te dineren.

Afgelopen week hebben we gewoofd; 4 uur op een dag werken voor kost en inwoning bij een australische familie. Wij zijn beland bij Heather en John Cains en hun twee kinderen Talulah en Sophie. Ze wonen in de middle of Nowhere in het Bongil Bongil National park en krijgen hun stroom van zonnen collectoren en het water door regenwater op te vangen. Toch heeft het huis alle voorzieningen die een huis nodig heeft. Echt heel erg apart om te zien hoe anders en tegelijker tijd hetzelfde ze leven. We hebben 5 dagen gewerkt op hun biologische knoflook ‘plantage’. Het werk verschilde van het kleiner maken van een heuvel in de weg tot mineralen op het land gooien zodat het vruchtbaar wordt. Echt heel erg leuk vooral omdat ik in Nederland toch wel een erg stadsmens ben (ben ik achter gekomen) en je nu een hele andere manier van leven ziet. 

Vanmiddag zullen we (als het goed is) aankomen in Nimbin, een klein dorpje waar allemaal hippies wonen. En waar drugs net zo legaal schijnen te zijn als in Nederland. Dus we zullen zien!

Maar goed nadat we twee dagen een beetje hadden gerelaxt en de omgeving hadden verkent zijn we naar Nelson Bay vertrokken. De dolfijnen hoofstad van Australie. In de Lonely planet stond iets over een camping en aangezien we nog geen campingboek hebben gekocht besloten we maar naar die camping te rijden, in de hoop dat het wat zou zijn. Toen we er aankwamen wisten we eigenlijk gelijk dat dit een goede keuze was geweest. Het is echt de mooiste camping die ik ooit heb gezien. Echt je waant je in de jungel; in de bomen zitten koala’s, er springt een jonge tamme kangoeroe rond die met iedereen wil spelen, er zitten possums in de bomen en er staan overal palmbomen. Op twee seconden loopafstand zit je op een wit strand met een blauwe zee. (waar Onno een surfboard kon huren en weer een paar golfjes heeft gepakt) Wat wil je nog meer?? (foto’s volgen nog) Ook kwa voorzieningen is het super want we kunnen alles spullen koelen in koelkasten en er zijn heel veel bbq’s. En natuurlijk zijn wij niet de enige die het een mooie camping vinden, dus komen we veel andere nationaliteiten tegen. Zo hebben we gebbqed met zweden en een heel erg grappige engelsman.

Gister hebben we gesandboard, echt heel leuk. Je gaat dan met een jeep de zandwoestijn in en dan op een board de berg af. Echt je gaat als een idioot en voor je het weet lig je onder aan de berg helemaal onder het zand.. Super lachen. Het enige nadeel is dat je de hele berg ook weer op moet lopen, maar goed op die manier gaan de bbq kilo’s er weer af!

Morgen gaan we dolfijnen kijken op een zeilboot. En daarna verder rijden naar een national park waar we kunnen kajaken en weer wat andere dingen bekijken! We zien wel weer!

Inmiddels hebben we ook afscheid genomen van de groep. (en zijn daarna de helft alweer een keer tegen gekomen maar goed) Het was echt heel erg gezellig, we zijn vaak met zn alle wat gaan drinken, hebben vaak in het park gehangen, goedkoop eten gezocht (vaak is dat zelfs gratis!! Je moet alleen ff de plekjes weten te vinden. Het is dan zo dat je een biertje of wat anders moet kopen en dan krijg je er gratis eten bij. De ene keer is het beter als de andere keer maar we zijn arme backpackers dus eten alles ) We zijn uitgeweest en zelfs in een striptent beland op kingscross, de hoerenbuurt van Sydney. Ik heb mn ogen uitgekeken, ik was namelijk volgens mij ongeveer de enige Nederlander die nog nooit een hoer van dichtbij had gezien. Maar ik heb het dubbel en dwars ingehaald. Wat een weirdo’s lopen daar rond, volgens mij wordt daar ook meer drugs gebruikt dan in Nederland.

Verder hebben we nog met zn alle een dagje gesurft. En ook al vond ik het van de zomer niet zo heel erg leuk en lukte het me ook niet zo goed, nu ging het wonder boven wonder vrij goed. Ik heb best een aantal keer goed op mn plank gestaan. Natuurlijk zijn er geen foto’s gemaakt :S Maar jullie moeten me dan maar gewoon op mn woord geloven. Onno was echt een soort van natuurtalent. Waar iedereen nog lag te pruttellen in het water pakte hij gewoon al zn eerste golf. En daar zijn natuurlijk wel foto’s van gemaakt haha (in het album Sydney1)!

De plannen voor de komende weken zijn nog niet helemaal duidelijk. Het hangt een beetje af van het weer of we naar het zuiden of het noorden gaan. We horen namelijk enorm verschillende verhalen. Maar waarschijnlijk wordt het toch het oorspronkelijke plan en dat is langzaam naar Brisbane rijden en ondertussen proberen te Woofen. Woofen is een soort van Australisch project. Je werkt dan 4 uur op een dag bij een gezin. De werkzaamheden verschillen van oppassen, tuinieren schoonmaken, fruitplukken of soms gewoon mensen gezelschaphouden. En dan krijg je gratis kost en inwoning. Op deze manier leer je het echte australische leven kennen en het spaart natuurlijk ook geld uit. We verwachten over ongeveer een maand in brisbane te zijn waar we hopelijk terecht kunnen bij Henk en Anneke. Dit zijn vrienden van mij ouders en die werken bij een koala opvang. En met een beetje geluk kunnen we dan de eerste Koala knuffelen!!!

En Ilse, Nicole, Tamara, Kirsten, Ome Jan en Tante Mar onwijs bedankt voor de lieve kaarten! Ik zat echt in een dipje op dat moment en ik was er weer helemaal uit toen ik al die lieve dingen zag! Ik liep zo trots als een pauw door Sydney!

Het begon allemaal met het afscheid op schiphol, wat moeilijk was maar vanuit mij minder erg was als ik had gedacht. Ik had verwacht dat ik echt enorme huilbuien zou krijgen, maar het is bij een paar dikke tranen gebleven die vrijwel direct nadat we de douana door waren opdroogde. Onze enige gedachte was toen  we zijn onderweg! Snel nog even een aantal sloffen sigaretten voor Onno gehaald en onze laatste Nederlandse centen uitgegeven aan 9 kipnuggets van de mac donalds. En toen op weg naar het vliegtuig. De vlucht was lang en vermoeiend en we waren dan ook blij dat we er in Taiwan uit konden. Daar zijn we in de meest rare bus ooit gestapt, er werd keiharde muziek gedraaid en hij had roze gordijntjes zag er echt uit als een soort van gepimt hoeren huis. Maar goed hij bracht ons wel naar het juiste hotel. Daar hebben we vier uurtjes geslapen.

Het laatste gedeelte van de vlucht was zo mogelijk nog zwaarder, ik ben behoorlijk ziek geworden en ben dan ook bij aankomst direct mn bed ingedoken. Onno is samen met de groep eerst nog naar de Harbour Bridge geweest en heeft het Ophra House bekeken. Daarna zijn ze met zn alle gaan bbqen. De eerste biertjes op Australisch grond gebied zijn toen gedronken… Deze smaakte errug goed!!

De volgende dag was ik gelukkig weer redelijk opgeknapt (wat wil je als je van 3 uur smiddags tot 7 uur sochtends heb geslapen) en kon ik weer mee met de groep. We zijn met een boot naar Watson Bay gevaren. Eerst even lekker gepicknickt op het strand (helaas geen zon, maarrrrr stoere Wendy is toch de zee in geweest ) en toen even verder gelopen om een enorm mooi uitzicht op de atlantische oceaan te bekijken. Echt toen kwam bij mij pas het besef; we zijn er gewoon. We zitten gewoon letterlijk aan de andere kant van de wereld!!

S’avonds zijn we wat gaan drinken in een kroeg, ik heb gelijk een meisje gevonden die me werk aanbood. Dus met een beetje geluk hoef ik niet constand fruit te plukken. Maar kan ik gewoon weer promotiewerk gaan doen. Heerlijk.

Vrijdag was regeldag, niet veel over te vertellen. Veel practisch papier werk; het was saai en Onno had een kater… haha!

Voor de rest zijn we naar de Blue Mountains geweest, de eerste echte kangoeroes gezien. Die beestjes zijn echt enorm schattig. We konden tot 5 meter bij ze komen! De natuur was echt enorm mooi. Voor mij was het de eerste keer dat ik echt in een regenwoud ben geweest. We hebben ook de three sisters gezien. Er zat een aboriginals verhaal achter, maar eigenlijk stelde het voor ons geen reet voor. Gewoon drie rotsen op een rij. De natuur eromheen was vele malen mooier. Dus terwijl de gids zijn verhaaltje deed over hoe bijzonder het wel niet was keken wij naar de andere kant op haha.

Vandaag zijn we vertrokken uit ons hostel en verhuisd naar een ander hostel. Over een half weekje proberen we een auto te hebben zodat we sydney kunnen verlaten en de kleine kustplaatsjes kunnen gaan bezoeken. Heerlijk, dan heb je pas echt vrijheid!!

Don’t Worries Mate

En op een gegeven moment zagen we op ons dagelijkse internetbezoek aan weeronline geen wolkjes met regendruppels meer. Er stond gewoon voor 6 dagen zon aangegeven! Heerlijk! Het is dus echt waar; na regen komt zonneschijn. Toen we dat zagen hebben we gelijk een ticket voor de ferry richting magnitic island geboek. Een eiland met vele witte stranden, palmbomen en reef. Daar aangekomen twee mountainbikes gehuurd met de gedachte; we gaan even actief doen. Kort samengevat: 1 berg opgefietst (wel een met een helling van 10 procent!!) en daarna besloten maar ‘even’ uit te rusten op het strand. Actief doen kan later ook nog. Dat ’even’ werd 2,5 uur. Maar opzich is dat ook niet heel erg raar als je zag hoe mooi het strand was. En alles voor ons zelf alleen, geen ander levend wezen te bekennen! Na twee en een half uur uitrusten zijn we de berg afgevlogen om vervolgens nog op een ander plekje te gaan snorkelen. Ik heb zelf nemo nog niet ondekt, maar die zal wel rondom de witsundays zwemmen. En daar gaan we hem zeker even de groetjes doen.

Vanmiddag rijden we naar Arlie Beach, en daar zal ik eindelijk Bernadette gaan zien! Uiteindelijk op het laatst van haar reis gaan we toch nog even een feestje bouwen. Heel erg veel zin in. En zometeen ga ik nog even een kijkje nemen op weeronline. Hopen dat de beloofde zonnetjes zijn blijven staan, en dan gaan we in de loop van de komende dagen de witsundays bezeilen… Witte strandjes, nemo visjes, en rood koraal we hebben even op jullie moeten wachten. Maar we komen eraan!!    

Om dan toch weer terug te komen op de vraag: Wat is thuis? Het antwoord kan je pas geven wanneer je op Schiphol staat. Zodra je de douane door bent en je ongeveer 18 man inclusief spandoek ziet wachten op jou thuiskomst, vergeet je direct al het relatieve rondom het begrip thuis. Dan is thuis gewoon weer thuis. De kaas is gewoon weer kaas en het brood is gewoon weer het brood. En dat is eigenlijk ook de essentie van de afgelopen weken. Hoe vaak je het al gehoord heb van medebackpackers die thuis gekomen zijn: ‘Het lijkt wel alsof je nooit bent weggeweest’. Het is enorm apart om het zelf te ervaren.

Wanneer je dan je eigen foto’s gaat bekijken en je eigen verhaaltjes gaat lezen reist het grote vraagteken: Heb ik dit echt allemaal beleeft? Wat is backpacken nou eigenlijk? Dus hier kort maar krachtig;

Slapen in een auto of een cheap hostel, 20.000 kilometer rijden met een auto uit ’89, (om even te visualiseren dit is van Nederland naar Vietnam en weer terug) 9 maanden op slippers lopen en heel je hebben en houden meeslepen op je rug, van het een naar het andere eiland reizen, 10 uur in een bus zitten op een dirtroad, pannen met de auto midden in de woestijn, dronken worden met mensen die je net een uur kent, plassen op wc’s zonder wc, 2 weken lang 8 uur per dag rechtdoor rijden, slapen bij wildvreemde, blut zijn en je geld van je creditcard halen, vrienden maken van alle nationaliteiten, drie weken je auto proberen te verkopen in een parkeergarage, de mooiste plekken ter wereld zien, ratten in je kamer/tent, stoned zijn in kingscross, geen schone kleding, echte vrijheid voelen, niets hoeven, dat is pas backpacken op en top!

Enn… Wanneer de vraag aan ons wordt gesteld: ‘Gaan jullie snel weer weg’? Dan luid bij ons het antwoord: ‘Nee voorlopig niet, voorlopig genieten wij van het volle badkamerkastje, de nederlandse producten en natuurlijk niet te vergeten onze Nederlandse vrienden en familie’!
Voor altijd? Nee, dat kunnen we nog niet beloven…

Als laatst willen we iedereen bedanken voor de kaartje, smsjes, mailtjes en reacties op de website!

Na een week van deze drukte genoten te hebben, besloten we naar het oosten te reizen om op twee eilandjes te gaan chillen. De eerste stop was Ko Samet. Een klein toeristisch eilandje 4 uur van Bangkok af. We dachten met een grote bus te reizen maar het bleek een minibus te zijn en de bestuurder zag Onno aan voor bagage of bagagerek want die werd achterin tussen de backpacks geplaatst. Ook was er een tv scherm in de bus, niet voor een film, maar voor 2 uur lang karaoke. Gelukkig hebben we dit ook overleefd en waren we (vooral Onno) helemaal klaar voor Ko Samet. Ko Samet viel eigenlijk een beetje tegen, omdat het erg toerischtisch was. Maar goed, we hebben lekker 2 dagen op het strand gelegen en zijn een paar keer romantisch uiteten geweest. De tweede stop was Ko Chang; in 1 woord fantastisch. We hebben 1 dag een scooter gehuurd om het eiland te verkennen. (On vond het heerlijk om weer eens op een scooter te rijden en was blij dat ik achterop durfde bij een ex pizza courier. We hebben zelfs een dirt road genomen; dwars door de jungle!) En de volgende dag hebben we gesnorkeld (en eindelijk Nemo gevonden!) 
De laaste avond in onze bungalow aan zee werden we savonds nog even gewekt door een grote rat die dacht dat onze bungalow een stuk kaas was. En hij wou ook echt niet vertrekken hoeveel rollen leukoplast we ook naar zn hoofd gooide.. (Ik denk dat het er erg grappig uit heeft gezien voor een buitenstaander) Uiteindelijk koos ie eieren voor zn geld en zijn wij weer verder gaan slapen.

Op dit moment zitten we in Chang Mai; het Noorden. Wat we hier gaan doen weten we nog niet precies, maar er is in ieder geval een bekende night market. Dus morgen even lekker shoppen!!

Nog even een toevoeging…..

Inmiddels zitten we in Pai, een heerlijk relaxt klein dorpje ten westen van Chang Mai. Vannochtend hebben we weer een scootertje gehuurd en zijn de omgeving gaan verkennen. Zo kwamen we ook langs een aantal ‘olifantenkampen’. In eerste instantie vonden we het zielig en toeristisch (er liep geen toerist rond, maar goed heb jij ooit een local op een olifant gezien??) maar uiteindelijk werden we toch overgehaald door het bord dat ie maar 2 uurtjes op een dag liep en dat je met hem ging zwemmen! En het was super, vooral in de rivier. Zo’n leuke ervaring om hem schoon te maken en echt een soort van met hem te spelen. Volgens mij heeft dat beest er namelijk echt lol in om je van zn rug af te gooien.. Echt een ervaring voor het leven….